نوشیدنِ مِه... سوسک نامیب و مهندسی شگفتانگیز آن
بیابان نامیب در ساحل جنوب غربی آفریقا، یکی از قدیمیترین و خشکترین بیابانهای روی زمین است که میزان بارندگی سالانهٔ آن به کمتر از ۱۳ میلیمتر میرسد. اما از آنجا که به دریا نزدیک است، هر روز صبح مِهای مرطوب از سوی اقیانوس اطلس نفوذ کرده و برای مدتی کوتاه، منطقه را فرامیگیرد.
این زمانِ اندک، تمام فرصتی است که سوسک نامیب برای بهدست آوردن آب، نوشیدن آن و در نتیجه بقای خود در اختیار دارد؛ او این کار را از طریق فرآیندی به نام «مِهگیری» (Fog Basking) انجام میدهد.
هر روز صبح این سوسک به بالای تپههای شنی میرود و با زاویهای بسیار دقیق میایستد؛ در حالی که سرش به سمت پایین و انتهای بدنش رو به بالا و به سمتِ مسیر جریان باد قرار دارد. سوسک همچون یک تندیس به همین شکل ثابت میماند، اما در دلِ همین حالت ظاهراً ساده، یک مهندسی دقیق و معجزهآسا نهفته است.
پوستهٔ پشت این سوسک از دو ساختار متفاوت تشکیل شده است: برآمدگیهایی (Bumps) که جاذبِ آب (Hydrophilic) هستند و ذراتِ آب را از درون مه جمعآوری کرده تا قطرهقطره روی آنها بنشینند. اما در فواصلِ میانِ این برآمدگیها، نواحیِ آبگریزی (Hydrophobic) قرار دارند که پوشیده از نوعی مومِ دافعِ آب هستند؛ از این رو قطرات به آنها نمیچسبند، بلکه بر روی سطحشان میلغزند.
در نتیجه، قطرات روی برآمدگیهای جاذب آب جمع شده و متراکم میگردند تا اینکه به اندازهٔ کافی سنگین شوند، سپس بر روی شیبِ نواحیِ آبگریز سُر خورده و مستقیماً و بهصورت کاملاً خودکار، به درون دهان سوسک سرازیر میشوند، بیآنکه نیازی به صرفِ انرژی از سوی این حشره باشد.
سوسک نامیب از طریق این فرآیند، بدون آنکه انرژی خاصی تلف کند، آبی معادل ۴۰ درصدِ وزنِ بدن خویش را جمعآوری میکند. امروزه این مکانیسم شگفتانگیز طبیعت، به منبع الهامِ چندین اختراع و ایده در طراحیِ دستگاههای نوینِ گردآوری آب تبدیل شده است.
پاک و منزه است پروردگاری که چنین مهندسیِ شگفتانگیزی را به او آموخته است.
با ما در شبکه های اجتماعی همراه باشید:
🌐 تلگرام 🌐 اینستاگرام 🌐 یوتیوب 🌐 ایکس (توییتر)